گاه حرف زدن از هر آنچه بوده سخت نامقدور است...

وقتی می دانی اجتماع تمام خاطره ها فقط حقیقتی مآیوس را به رخ می کشاند...

مدت هاست که دارم فرار می کنم...

از حقیقتی که زیر پوستم ریشه کرده و پوسیدگی نفس هایم را به تصویر می کشد

در حیرتم که حتی شادیانه ها و غم ها نیز در نهایت حس بی تفاوتی را به من القا می کنند

من دچار بی دلی ِ صامتی گشته ام...

و انعکاس تمام زخم ها بر آینه ی دیوار اتاق سه گوش وارونه ام نیز دیگر کارساز نیست...

گفتن این که خیال هم دیگر آن اثر جادویی خویش را از دست داده

شاید برای منی که تظاهر به بی خیالی می نمودم چندان ساده نباشد...

حالا تمام دوست داشته شدن ها

فقط باعث تهوع مفرطی در من می شود...

و هر بار من با انکار احساس یک غریبه این فاجعه را باور می کنم

که دیگر هیچ چیز کارساز نخواهد بود...

واین را زمان به من فهماند؛

وقتی که کنجکاوی ِ مردمان به رفتارهای وارونه ام شکلک در میاورد

یا حتی وقتی که رفتار عادی ام وارونه پنداشته می شد

بارها وبارها این حقیقت را در یافتم

که هیچ چیز،هیچ چیز کارساز نخواهد بود...

حتی اشک های تکیده در قندان نمناک و چایی یخ زده ی منزوی ام

که زوال احساسی را به رخم می کشاند...

احساس می کنم دور و برم پرشده از مارهای افعی

که نیششان تا بناگوش باز است

وابلهانه می پندارند که نقش یک دوست را ایفا می کنند...

از کلمه ای به نام "دوست" هیچ برایم نمانده

جز تنها ادای این کلمه در خاطرات گنگ دور...

که حتی به آن هم اعتمادی نیست

آری من اعتمادم را به دار آویختم وقتی که تمام دست ها خنجر شدندو

من با سادگی کودکانه ای در میان خنجرها به دنبال یاری بودم...

روزها را سپری می کنم در پس ترجیحی که فریاد می زند:

"نمی خواهم امید کسی باشم"

هرچند گاه این نیز گریزناپذیر است...

اما حالا این تنهایی،تنها دارایی منقولم است،

که همه جا بر دوش کبود خویش می کشانمش

وشب ها در خلسه ی بی خیالی ام با شبح خیالی که به آن معتادم سر می کنم

و ویگن همچون هر همیشه ها برایم لالایی می خواند:

"لالایی کن مرغک من دنیا فسانه است

هر ناله ی شبگیر ِ این گیتار محزون

اشک هزاران مرغک بی آشیانه است"

هنوز  هیچ چیز  خالی وجودم را پر نکرده است

...

و باید قبول کرد که حتی تو نیز بسیار از من دور بودی...

ودرک تو هیچ به درد من نمی خورد!